Seyir güvertesi Şiiri - Dağlar Özügüç

Uzak iklimlerden rüzgarı kuşanıp gelen
Sessiz geminin seyir güvertesinden
Denizi seyreden karanlık gece gibisin
Sesiz mevsimler alıp götürdüler
Şefkatin gölgesinde büyüttüler seni
Artık tenha sokaklar tanıyamaz gölgeni
Ama sen ansızın bırakıp gittin beni
Adı konulmamış tenhalarımla.
Issızlığın uzun koridorlarında
Eskittim bekleyişimi.
İşte o derin ve duru sükûnete
Ben de sonunda alıştım artık.
Belki bir gün sebepsiz bir sıcaklık
Hissedersin sol yanında
Bir derin nefes al
Beni bulacaksın yürek yangınında

Dağlar ÖZÜGÜÇ