Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Kalmadı insanlığın, saadeti huzuru
Yamukluk hat safhada bir değil ki özürü

İftira,hile,yalan yoldan çıktı bu millet.
Dalkavuklar çoğaldı onlarda hakimiyet

Bu nasıl Dünya dostlar? Hep zülüm hep işkence,
Tabiatın bağrında,kıyılır bunca gence,
Kabarır ıştahı kurdun,kokusunu alınca,
Bir ayağı afganistanda,ötekisi Irak'ta.

Ananın gözü yaşlı,emzirir geleceği,

Gönüller kaskatı vicdan firarda
İnsanlık ölüyor kutsal toprakta.
Vuruluyor hastaneler ardada
Siyonist uşaklar savaş değiyor!

Fırtınalar kopup tufan oluyor,
Bazen aldatılıp talan oluyor,
Çağlayıp gönülde umman oluyor,

Hain destekleyenden kaç ve yüzünü çevir,
Hıyanet yasak değil moda oldu bu devir!

Bu dünya bir han gibi
Her gelen konar göçer.
Kimi sevgi bırakır
Kimisi de şer saçar.

Neler olup bitiyor boş Dünyada,
Güçlüler zayıfı ezip duruyor.
Hep sevgi barış görülsün rüyada,
Silahlar yerine çiçek satılsın...

Emperyalist güçlerin derdi para,

Sevgi, saygı artık yitti bu çağda
Kaybetmiş yolunu sadakat nerde?
Cömertlik mazide mertlik ırakta,
Yolunu kaybetmiş mazlum ağlıyor.

Budala!
Bunca yaşananlardan ders çıkarmış olsaydı,
Bunca büyük yanlışları dener miydi budala?
İdrak ile düşünerek doğru yolu bulsaydı,
Tecrübeyi, denenmişi sınar mıydı budala?

Bu yorulmuş dünya da,bu gök kubbe altında,
Acı, tatlı ne varsa hepsini yaşıyorum.
Kurak düşmüş gönlüme yürekler tutuşuyor,
Ağustos üşütüyor nefessiz kalıyorum.