Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Nasip!
Birisinin nasibindeyse o şey,
Hareket ederek kavuşur birey,
Nerede olursan ol gelir bulur seni,
Seni yaratan Mevlan doyurur seni....

Kırk yıl oldu dönmüş oldum köyüme,
Ne ben eski benim ne köy eski köy.
Bek çok candan seven rahmetli olmuş,
Ne ben eski benim ne köy eski köy.

Ömür tükenip gitti, Dünyalık sevdasında,
Yaşayıp gidiyoruz, kaderin cilvesinde,
Çok sırlar saklıyorum, gönlümün hücresinde,
Günüme yeni günler, ekleyip duruyorum...

Sözleri yutulmaz, nefretle dolu
Kibir abidesi nefsinin kulu
Sövüyor sayıyor bataklık yolu
Ağzı bozuk kişiye ne demeli!

Çıplak geldin dünyaya çıplak da gideceksin
Zayıf geldin aleme zayıf da gideceksin
Parasız ve eşyasız geldim parasız ve eşyasız gideceksin
Doğarken ilk banyonu yaptın son banyonu yapıp gideceksin.

Varlığın canıma, canlar katarken
Sevgin benliğimde yerin tutarken,
Yüreğim yar diye diye atarken
Neden benden selamını kesersin?

Neden gerçeği görüp o yola girmiyoruz?
Akıl, irade ile durup düşünmüyoruz.
Rabbimin hikmetini bedende görmüyoruz!
Yaratılış gayesin anlaması zor mudur?

Allah kulu Melekten üstün yaratmadı mı?

Neden Bunca Olanlar!
Ne oldu dostlar bize, neden bu hale geldik?
Saygı, sevgiden uzak bir nesil yetişiyor.
Eğitim mi yetersiz, yoksa biz mi geç kaldık?
Sorunlar yumaklaştı, cevap veremiyoruz!

Neden Gittin!
Saldın bu yüreğime bunca kederi gamı,
Bir elveda demeden nedensiz çekip gittin,
Yeniden kurcaladın kabuklaşmış yaramı,
Hiç arkana bakmadan, ümit vermeden gittin...

Neden hep gamlısın divane gönül?
Kışın üşüyünce yaza kızarsın,
Önemsiz olan şey bahane gönül.
Yokuşu görünce düze kızarsın...