Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Düşürme Mevla'nın zikrin dilinden
Resülü'nü sünnetin besle gönlünden,
Helal ne haram ne hep tut aklında,
Yalvar ellerini aç Suphan'a doğru...

Gün güne gebedir,günler doğurur,

Çile ile geçti gençlik yıllarım,
Ötesini sakın sorma!
Ana özlemiyle o çocuk günlerim,
O çocukluk günlerimi hiç sorma...
Çatlak ayaklı,
Yanık suratlı,

Allahu ekber ismin ne güzel senin,
Şehit askerlerle süslü eteğin,
Bunca yıldır yaslı kalmış yüreğin,
Onları bağrında saklayın dağlar,
Bir tarihin nabzı burada atar...

İnsanî ilkelerle bağdaşmayan haliyle
İnsanlıktan dem vuran kişiye şaşıyorum
Ona buna sataşıp yaralarken diliyle!
İncitip gönül kıran kişiye şaşıyorum!

Cahil kalmış bu yüzden derin gaflete dalıp

Bu sıgara illetine alışma,
Hayatını alt üst eder dedim ya.
Çeker vucudundan damarlarını,
Koldan,bacaktan olursun dedim ya...

Doya, doya alamazsın nefesi,

Geceleyin ayazda seni beklerken dondum,
Dondukça bir hoş oldum dondum donduğum kadar
Çıkardım güzde yazda, çıkmamayı suç sandım
Sandıkça bir hoş oldum sandım sandığım kadar

Öl deseydin ölürdüm amadeydim her emre

Cahil ile ahmağa olduğunca uzak dur!
Çevrene iyi bakın olanları iyi gör!
Olsa bile akraban sözlerini tartta gör!

Hep aydınlık olur şimşekten sonra,
Gözleri kör eden Nur’a aldanma
Yiğit insan kalkar düştükten sonra
Kolay yolu seçip, zora aldanma.

Evet, bu memleket fesatla doldu,

Eğitim bir sendikamız, her güçlükte beraberiz.
Ne sağcıyız, ne solcuyuz Hak yolunda bir öncüyüz.
Mazlumların savunucusu, mağdurun korucusuyuz.
Gücümüze güç katarak, bizler büyük bir aileyiz.....

Aydınlık gelecek için, sivil toplum örgütüyüz.

Bin dörtyüz otuz beş yıl oldu sen gideli,
Müminlerin göz yaşı sel oldu sen gideli,
Yetimler himayesiz,öksüzler naçar kaldı,
Okşayaçak hiç bir el kalmadı sen gideli...

Cahiliye dönemi senin ile son buldu,