Güzelliğin gözlerimi kamaştırıyor
Yüzüne baktıkça baharlanıyorum her gün
Duru bir su gibi halin
İnsan doyamıyor ayrılmaya
Saatler kovalıyor peşimi
Zamanda yakalıyorum seni
Sen de benim kalbimin cebindesin
Çıkarıp çıkarıp okuyorum anılarımızı
Etrafta bahsediyorum sürekli
O zaman anlıyorum
Seni nasıl sevdiğimi
Baharın son gülü
Trene binmiş yapraklar
Hazan mevsimi
Bülbüller figan
Gözü yaşlı bir mendildir geriye kalan
Bir filmdir ağaçlar
Enkazın içine kondum
Nefesim mi sondu?
Onsuzluğa koydum solumu
Toprağa verdim umudu
Verdiğim ayna kırıldı
Can kesiği kaldı
Tükenmez kalem gibi sevdim seni
Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi
Kalemim bitince yitirdim seni
Mürekkebim yoktu
Dolduramadım yerini
Susmamız lazım bazı zamanlarda
Susamıyoruz ama
Vücut susuz duramıyor
Bizde susamıyoruz işte
Takıldı takılasıca kursağıma
Yıkıldı doğrularım hunharca
Meğer en sevdiğinden aldatılmış duyguların paramparça
Kimsenin suçu yoktu oysa
Haydi durma
Kucakla sevdiğini cesurca...
Yine dalgalara düştük
Rüzgar şahidimiz oldu
Ayrı yere savrulduk
Kimimiz ummana daldı
Kimimizin ayağı yere bastı
Boğuluyor zannetti
Buğulanmış toprak
Elimde bir tutam tohum
Serpiliyor yavaştan
Ah o gece
İndiriyor apansız hüzünleri
Yıldırım gibi üşüşüyor
Mumdan şiirleri üfler kaderim
Geçen her an yoldayım
Doğudan sancı batıdan sanrı batardı
Doğdukça birbirine karıştı
Ne acı ne sevinç
Belki ufak Bi sısı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!