Sevmeyeyim mi? Şiiri - Oğuz Düzgün

Göçmüş kuşlar baharlarına
Ve kışlar yazlarına doğmuş
Gece gündüze, ay şafağa düşmüş
Gönlümeyse kor bir ateş

Bakışlarının yangınına bu gece
Kanıp da sana gitmeyeyim mi?

Issız bir ayrılık dadanmış
Vuslatın umuduna
Masallar söylenmiş korkulara
En temiz yalanlardan
Uyusun diye yavruları
Göğüslerinde uyutmuş,
Mermileri analar
İnsan da bir hikâyeymiş
Zulümle bitmiş.

İnsan bitmiş ne diyeyim?
Ben de şimdi hiç bitmeyeyim mi?

Çok şey var söylenecek
Ağlanacak bin fazlası
Leyla küsmüş Mecnun'una
Şirin Ferhat'ına umarsız
Benliğe yenilmiş tüm mutluluklar
Her gece kin fırtınası...

Böylesine zalim bir dünyaya
Ben şimdi bolca sövmeyeyim mi?

Biliyorum faydası yok özlemin
Ve karşılıksız her aşk yaralı
Gül açmışken bahçelerde
Kafesteki bülbülün feryadı
Haklıdır ve acısı da yüreğin.
Ama her âşık da elbet sevilmeli

Değer bilmese de vefasız
Ben şimdi onu sevmeyeyim mi?

Bahar değmiş saçlarına
Yanaklarında güller açmış
Elleri kadife karanfil
Kirazdan, çilekten kokusu
Toprağında binbir çiçek...

Girmişken bahçesine gece
Ben bu düşe hiç gülmeyeyim mi?

Bilirim ne dünyaya barış gelecek
Ne de sevenler öyle kavuşacak
Ne göz yaşları ıssız gecelerin
Ulaşacak vuslat denizine
Ne gündüz olacak gecem
Ne de sözüm bir yere varacak.

Neden yaşamalı ki bu hayatta?
Gel de şimdi sessizce ölmeyelim mi?

Rengarenk bir umut kelebeği
Masamdaki kitaba konmuş
Kalbimde barışa umut
Bir boşver ıslığı dudağımda
Ama yine de kötüdür bu insan be
Kötüdür bu insan, vicdanı da yoksa

Ölmeyelim de dostlar ne diyeyim?
Aşkla yaşarım ben, demeyeyim mi?