Sevmenin Devamı Şiiri - Mustafa Alp

özleyince ne yapar insan?
önce inkar eder içindekini,
geçer der, alışırım der,
ama gece olunca susar bütün cümleler
ve en çok adı yankılanır karanlıkta.

pencereye yaslanır sonra,
şehri izler dalgın gözlerle.
her ışıkta bir ihtimal arar,
belki aynı gökyüzüne bakıyorsundur diye
ay'ı ikiye böler kalbinde.

özleyince ne yapar insan?
kalabalıkların ortasında
bir tek eksikliği büyütür.
gülüşlerin arasından senin sesini seçer,
hiç duymadığı bir yerden duyar gibi olur.

bir şarkı çalar ansızın,
zaman yerinden sökülür.
bir kelimesine takılır kalır,
sanki o kelime senin dudaklarından düşmüştür de
hala havada asılıdır.

özleyince ne yapar insan?
eski konuşmaları okur gizlice,
silmez hiçbir şeyi.
her noktaya, her virgüle anlam yükler,
burada biraz daha sevmişti sanki der.

aklı der ki,
yoruldun artık, bırak.
kalbi der ki,
biraz daha dayan.
insan iki uçurum arasında
kendi içine düşer.

özleyince ne yapar insan?
gün içinde dalıp gider,
bir an gülümser sebepsiz,
sonra yüzü ciddileşir ansızın.
çünkü hatıralar
hem merhem olur hem yara.

yağmur yağsa seni hatırlar,
güneş açsa yine seni.
mevsimler bile taraf tutar artık,
her şey biraz senden ibarettir.

özleyince ne yapar insan?
kendine sarılır önce,
sonra yokluğuna.
bir boşluğu okşar gibi
kalbindeki yerini sever.

hiç hayıflanmaz aslında,
sevmiş olmanın gururu vardır içinde.
kırık ama onurlu bir kalp taşır.
çünkü bilir,
özlemek sevmekten arta kalan değil,
sevmenin devamıdır.

ve en sonunda.
ne kadar güçlü görünürse görünsün,
ne kadar susarsa sussun,
gece en derin yerinden yakalar onu özlem.
adını fısıldar rüzgar,
kalbi usulca teslim olur.

özleyince ne yapar insan?
direnir biraz,
dağılır biraz,
ama en çok.
özlemine yenik düşer.

ve o yenilgi,
en güzel kabulleniştir aslında.

Not : Özledim Seni..