Boş ve uçsuz bir kuyuya adım atmaktır sevmek,
Tebessümler sunmaktır kör karanlıklara...
Her kuyuya düşen kurtulamaz Yusuf bahtıyla
O derin ve daracık karanlıktan.
Ömür bir kuyunun karanlığı olup düşer avuçlarına.
Kim bilir belki de çıkarsın kuyudan
Ve sımsıcak bir yürekle uzanan ellerin iziyle
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta