Zamansız sevmek bedel ödetir,
Çaresizlik insanı bu hale getiri,
Kalp küsmüş ise hayata,
Bundan sonra sevmek bana acı verir,
Ben kuru bir yaprak misali,
Rüzgarın estiği yere gittim,
Ben ağlamaya değil gülmeye hasretim,
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta