Seviyorum seni Şiiri - Muhsin Yener

Seviyorum seni…
Beni kimselerin sevmediği yerden,
kırılmış bir çocuğun alnından öper gibi sevdiğin için.

Yorgunum biraz,
senin de ellerin yorgun biliyorum;
ama aşk dediğin şey
birbirinin yorgunluğuna yaslanmak değil miydi zaten?

Sabah oluyorsun bazen,
uykumu bölmeye kıyamadığım en güzel sabah.
Gece oluyorsun sonra,
karanlığın içinden geçen ince bir rüya gibi.

Bak,
sen gülünce değişiyor dünyanın şekli.
Papatyalar boşuna açmıyor İzmir kaldırımlarında,
bir yerlerde mutlaka sen gülmüş oluyorsun.

Ve ben seni
inadına seviyorum.
Bir yasak sigara gibi dudakta,
bir günah gibi içimde,
bir dua gibi gizlice.

“Olmaz” diyorlar bazen.
Olsun.
Aşk biraz da
herkes vazgeç derken
bir kişiyi bütün kalbinle seçmektir.

Umudum sende kaldı benim.
Kalsın.
İnsan bazen
en güzel kayboluşunu
bir çift gözde buluyor.