Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Varolmak sonuna kadar!
Sonlar yeni başlangıçlara gebe... Kimbilir ne zaman, nerede, nasıl?
Yaşamın evrenselliğinde asılırım bir parça ucundan!
Özelimde yaşamı; en kötü şartlarda en iyisiyle doyasıya, azimle, üretken, zamanla yarışırcasına, abartıyı hakedercesine, bazen ümidin sabrı ile bazen yırtıcı bazen sevgi ile, bu canımda emanet olarak
taşıdığım bilincimi, zekamı, aklımı, mücadelesini, bedelini ödeyerek hakettiğim kazanımlarımı, bilgimi, birikimlerimi sunarak, devrederek ...
