Adını Bilmediğim Bir Çiçek

Kendimle konuştum geceleri,
Aynaya bakan gözlerimle tartıştım.
“Bu kadar sevmek kime yarar?” dedim.
Adını bilmediğim bir çiçeğin
Baharını bekledim.

Bir çiçek büyüyor içimde;
Ne sorsam susuyor, koparsam acıtıyor.
Rengini gözlerinden almış sanki,
Kokusu biraz beklemek, biraz özlemek
Ve sonunu bilmeden sevmek.

Rüzgârın unuttuğu bir kokuyla…
Adını bilmediğim bir çiçek;
Ne kitaplarda var,
Ne de yazdığım şiirlerde.
Gizli bahçelerde, saklı düşlerde,
Toprağını bilmediğim bir yerde.
Ne rengini sordum kendime,
Ne de kaç mevsim dayanacağını.
Bahar renkleriyle sevdim,
Sadece sevdim, adını bilmeden;
Kalbini sevdim, görmeden…

Sevmek;
Biraz eksilmeyi kabul etmekmiş,
Biraz susmayı,
Biraz da kendinden vazgeçmeyi…
Adını bilmediğin bir çiçeği özlemeyi…

Faturası ağırdır, bunu bilirim;
Kalbe kesilir bedeli, acı çekerek öderim.
Uykusuz geceler yazar haneye,
Söylenememiş cümleler saplanır sineye.
Yutulmuş gözyaşları
Ve “olsaydı”larla dolu ihtimaller…

Boşluklarla dolu bir bedenle,
İçimde açmamış bir çiçekle,
Unutulmuş bir hayatın
Sessiz izleriyle…
Eksik bir gün duruyor;
Ne sabah, ne gece.
Ne güneş doğuyor ne de batıyor.

İçimde bir çiçek
Adını söylemedi;
Sırlarla dolu, gizemli bir haldeydi…
Bir gelir, bir giderdi…

Eğer bir gün sorarsan bana,
“Nedir bu hâl,
Sevdin mi?” diye,
Adını bilmediğim çiçeği gösteririm.
Hâlâ yaşıyorsa,
“Ben de biraz yaşıyorum,” derim.

Sevgi böyle bir şeydi belki;
Dokunmadan kanatan,
Bir bakışla konuşan,
Söylenmemiş cümleleri kalbine bırakan,
Adını saklayan, şiirler yazdıran…

Bir çiçek saklı içimde, adını bilmediğim;
Sevdaya benzettiğim,
Adını söyleyemediğim…
Ne mevsimi belli ne de rengi;
En çok seni düşününce açar.
Kokusu yüreğime
Bir dokunur, bir kaçar…