Basitleştirmeye çalıştığım düşüncelerimin kesti bileklerimi
Dünyanın neresine gidersem gideyim gözlerime bağlamam gereken bir kumaş parçası incitti Yüzyıllar önce tek parça kayadan oyulmuş heykelleri
Görmem, düşünmem ve hatta sana anlatman da yasaklanmıştı ey sevgili
İnsanların kendilerince çok önemli dertleri
Yüzümde bir gülümseme, merak maskesi
Boş hayatların bitmek bilmeyen boş hikayeleri
Boynuma dolandı her bedenden parça parça koparıp kalınlaştırdıkları ipleri
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta