Kafeste yaşarım, ellerim kollarım bağsız
Ama ayaklarımdan prangalı bir halde
Sırtımda inançlarımdan oluşan sevgi yüküm
Taşırım her gün, kan ter içinde.
Şaşkın seyrederlerken ordan geçenler beni
Yüzümdeki mutlu gülümsemeyle
Yaşam sırtımda daha da bir ağırlaşır
Zülfü kimi ayağın koymaz öpem nigârum
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum
Devamını Oku
Yohdur anun yanında bir kılca i'tibârum
İnsâf hoşdur ey ışk ancak meni zebûn et
Ha böyle mihnet ile geçsün mi rûzigârum




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta