İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Selam.insanlar herşeyden anlıyorda bir sevgiden anlamıyor.sevdim deyince nedense kaçıyorlar hep.işte ozaman tepeler aşılmaz,diller konuşmaz,ışıkla dolsada dünyan kaybolursun zifiri karanlık bırakırlar.ama biz içimizdeki umutları öldürmeden,zalimlere inat hep tebessüm edelim.saygılar.yüreğine sağlık.Mihrican Karaca.....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta