Sevdim ve Tükendim Şiiri - Mustafa Alp

sevdim,
öyle yarım değil,
kaçamak hiç değil.
içimde ne varsa
önüne koydum dünyanın.
kırılacağını bile bile
camdan kalbimi uzattım hayata.

sevdim
ve her sevdiğim yerde
bir parçam eksildi.
gülüşüm azaldı önce,
sonra sabrım,
en son da gücüm.

umudu bırakmadım,
çünkü insan bazen
yalnız umuduyla hayatta kalır.
ama artık
taşıyamıyorum onu da.
avuçlarımda ağır bir taş gibi,
bıraksam suç,
tutsam yara.

yoruldum.
öyle biraz dinlenirim geçer yorgunluğu değil.
içten içe çöken,
ruhu kamburlaştıran bir yorgunluk bu.
uyanınca geçmeyen,
uyuyunca da dinmeyen.

bu hayatta
aramadığım yer kalmadı huzurun.
insanların gözlerinde,
sözlerinde,
yarım kalan cümlelerinde aradım.
hiçbirine sığmadı adım.

bazen düşündüm:
belki sorun bendim.
çok hissettim,
çok inandım,
çok kaldım.
gitmem gereken yerlerden
gitmedim.

her şeye rağmen
kırılmadım demiyorum.
kırıldım.
Hem de en sessiz yerimden.
ama bak,
hala ayaktayım.
bu da ayrı bir yorgunluk.

artık biliyorum,
bu dünyada aradığım huzur
bir masal gibi.
okudukça güzelleşen
ama hiç yaşanmayan.

ve kabullendim…
benim payıma düşen sakinlik
ancak her şey bittiğinde gelecek.
sesler sustuğunda,
hesaplar kapandığında,
kimse neden diye sormadığında.

o zaman belki
ilk kez dinleneceğim.
ne sevilmek için çabalayacağım,
ne anlaşılmak için yorulacağım.
sadece susacağım.
ve o suskunluk
huzur olacak.

sevdim.
tükendim.
ama vazgeçmedim insan olmaktan.
ve bu bile
bazen en ağır yük....

Mustafa Alp
31.01.2024 02.00