Sevdim Seni Şiiri - Umarsız Adam

Ben sendeki seni sevdim.
Dışarıdan herkesin gördüğü seni değil…
Bir tek benim bildiğim, bir tek benim hissettiğim seni.
Gülünce büyüyen göz bebeklerini sevdim mesela…
O gözlerinde saklı duran masumiyeti,
bir çocuğun ilk defa sevgiye dokunduğu an gibi saf bir güzelliği…
Gözlerin…
Sadece güzel baktığı için değil, güzel gördüğü için sevdim.
İnsanlara, hayata, bana…
İçinde hiç kimsenin bilmediği bir dünya taşıyorsun sen.
Ben o dünyanın kapılarını araladığımda, kendime dair bile unuttuklarımı buldum.

Karanlıklarımın ortasında senin ışığınla aydınlandım.
Sen hiçbir şey söylemesen bile, varlığınla içimi ısıtan bir sessizliksin.
Dokunmadan saran, sarılmadan anlayan bir halin var senin.
Ve ben bunu da sevdim.

Yüzünün en sade hâlini sevdim…
Yorgunken bile içimde huzur bırakan sesini sevdim…
Kırıldığında bile kimseyi kırmamaya çalışan kalbini sevdim.
Ben seni bir bütün olarak sevdim, eksiklerinle, fazlalarınla…
Ne olmanı istediysem değil, neysen onu…
Olduğun gibi, olduğun yerde, olduğun haliyle...

Seninle geçen anlar biriktikçe değil…
Seninle geçen her an, bana bir ömür gibi geldiği için sevdim seni.
Zamanın durduğu, kalbimin senin sesinde ritim bulduğu dakikaları sevdim.
Ben senin yalnızca gülüşünü değil, hüznünü de sevdim.
Çünkü sen ne yaşarsan yaşa, ben hep aynı yerden, aynı kalpten sevmeye devam ettim.

Ben senin her şeyini sevdim.
Ama belki de en çok…
Senin bende bıraktığın seni sevdim.
Çünkü sen geldin ve ben artık eski ben değilim.
Sende kendimi bulduğum için,
Belki de önce sendeki beni, sonra da senin her hâlini sevdim…

Ben en çok seni sevdim.