yağmur umursamadı nereye baktığımı
ve kimi sevdiğimi kimseler sen bile...
oysa bir çocuğun gülüşünden düşmüştüm gözlerine
bir parça hüzündü sürüklendiğim düşlerine
bütün kapılar kapalıydı
ben sana açmıştım
açılmıştım şiirlerimden bir geniş pencereyle
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta