Sevdaya Bulanmış Ova Şiiri - Hikmet Nazlı

Can Hasanoğlan’ım
Kavak yaprakları arasından süzülür usul usul.
Toprak, gece boyunca biriktirdiği has duyguları
Çiy düşmüş yoncalarla geri verir sanki ovaya.

Sevdiğim,
Seninle yürürdük bazen dar patikalarda;
Bir yanda gelinciklerin ürkek kırmızısı,
Başakların rüzgârla eğilen sesi; bir yanda.

Uzaktan kamyonlar geçerdi ağır ağır.
Çevre yolundan dağılan o titreşim
Akşamı genişletirdi tarlaların üstünde.
Market tabelaları bir bir yanar,
Azalırdı duraklarda biriken insanlar.
Sen gülünce
Pencerelere vuran beldenin ışığı yumuşardı biraz.

Bahçedeki cevizin dibinde toplanırdı serinlik.
Yerel şairler,
Demir çay kaşıklarını vura vura cam bardaklara
Memleketten, ayrılıktan, sevdaya bulanmış bozkırdan
Söz ederdi.

Birinin cebinde buruşturulmuş dizeler,
Birinin sesinde kadim bir yanıklık…
Ve herkesin içinde
Aynı ağır Anadolu akşamı.

Sonra gece inerdi can Hasanoğlan’ıma.
Geç kalan dükkânların ışığı kaldırıma taşar,
Seyrekleşen arabalar geçerdi ana caddeden ağır ağır.
Bahçeli evlerin pencerelerinden dağılan sevgi kokusu,
Dolaşırdı sokaklarda, kıraç havaya karışıp.

Bir apartman balkonunda televizyon sesi,
Bir büfe önünde birikmiş gençler,
Uzaktan geçen kamyonların ve trenin metal yankısı;
Hepsi aynı akşamın bağrına
Ve gecenin döşüne karışırdı.

Ben o vakit anlardım:
Bazı aşklar
Yalnız bir insana değil,
Bir beldenin gecesine bağlanmakmış meğer
Hasanoğlanım ve sevdam;
Kalbimin içinde büyür.