Dilim varmıyor yaşadıklarımı anlatmaya,
Yüreğim el vermiyor çektiklerimi saymaya,
Öyle bir hüzün kasırgasından geçtim ki;
Meltemler utanıyor yanımda durmaya.
Ben çok fakirim oysa; sevda fakiri.
Kendimi unutacak kadar sevdim, körü körüne,
Kendimi mahvedecek kadar tükettim, ömür ne kelime,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta