Sen ne zaman böyle zalim oldun,
Masum ruhumu inan ki boğdun.
Madem dünyamı karartacaktın,
Neden üstüme ay gibi doğdun?
Şu kalbimi kırdın çok derinden,
Bir parça kopardın tam yerinden.
Ağlata ağlata, ela gözlüm,
Aldın gözlerimin ferini benden.
Kalmadı içimde yaşama hevesi,
Her yanımda var ayrılığın nefesi.
Sen böyle yapınca sarı saçlım,
Kırıldı gönlümün son neşesi.
Bir zaman umut olup doğdun bana,
Şimdi hasret bıraktın bu cana.
Sevginle açtığın yaralar kaldı,
Derman bulamıyorum artık buna.
Ben seni gönlümde ömürlük sandım,
Her sözünü gerçek diye inandım.
Meğer sen geçici bir baharmışsın,
Ben seni sonsuz sevda diye tanıdım.
Şimdi yollar ıssız, geceler sessiz,
Yorgun gönlüm, uyumuyor sensiz.
Sen ne zaman böyle zalim oldun?
Beni neden bıraktın böyle eşsiz .
Sen ne zaman böyle zalim oldun?
Sevda diye geldin, derdim oldun.
Bir zaman umut olup doğdun bana,
Şimdi hasret olup gönlümde kaldın.
Ben seni gönlümde ömürlük sandım,
Her sözünü gerçek diye inandım.
Şimdi yollar ıssız, geceler sessiz,
Yorgun gönlüm uyumuyor sensiz.
Kayıt Tarihi : 18.08.2026 01:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!