Sevdâ Depremi Şiiri - Levent Topludal

Rabbim; bu nasıl sevdâ
Tamuya varır gibi?
Bu çığ misali vedâ,
Ölü uyarır gibi.

Geldi, kanımı döktü;
Gitti, kökümü söktü;
Kulun kula diz çöktü
Hâşâ yakarır gibi.

Genç yaşım sanki doksan;
Rûhum, yer ile yeksan.
Bir ben var beni sarsan;
Gezer bahadır gibi.

Ruhum frenlenmişti;
Bu aşkla dinlenmişti;
Bir ara şenlenmişti
Bayram, panayır gibi.

Zaman geldi, atıldım;
Hiç yoktan ağlatıldım;
Kenara fırlatıldım
Kirli çamaşır gibi.

Bahtım kaç kere döndü!
Gömdü, çıkardı, gömdü.
Umudum yandı, söndü;
Titrek abajur gibi.

Ey bu aşkı Yaradan;
Olsaydı ya sıradan.
Bu, et yırtıp, yaradan
Kurşun çıkarır gibi.

Kan çekildi kanımdan.
Ot tıkılan çanımdan,
Bedenimden, canımdan
Çıksın tükürür gibi.

Kurulsun Hak otağı,
Bitsin bu zillet çağı;
Kangren olan bacağı
Keser, koparır gibi.

Huzurlu yalınlık ver,
Rızana yakınlık ver,
Bahtıma aydınlık ver
Şafak ağarır gibi.