Sessizlikten Kalan Şiiri - Hamit Atay

SESSİZLİKTEN KALAN

Sessizlikten kalan,
Bir nefes kadar hafif,
Bir yara kadar derin.

Sözcükler sustu,
Kalpler yorgun düştü,
Ve biz,
Sözün bittiği yerde buluştuk.

Sessizlik,
Bazen en derin çığlık,
Bazen en soğuk gece,
Bazen de yalnız kalan bir gölge.

Konuşamadık,
Anlatamadık,
Ve suskunluk içinde kaybolduk.

Oysa kalbimizde binlerce kelime vardı,
Ama ağızlarımız kapalıydı.

Sessizlikten kalan,
Bir hayal,
Bir sızı,
Bir anı,
Ve
Bir vedaydı.

Belki de en zor olan,
Gitmek değil,
Kalmak ve susmaktı.

Sessizlikten kalan,
Gözlerimizde yaş,
Dudaklarımızda sorulmamış sorular,
Ve
Kalbimizde kırık bir sevda.

Hamit Atay