Sessizlikteki Özlem Şiiri - Serpil Koçar

Sessizlikteki Özlem

İçimde bir hüzün var,
ne için, bilmiyorum.
Belki sesini duymadığım için,
belki kalbimde adını sayıklayan bir boşluk için.

Gözlerim, senin yüzünü arıyor her an,
ama göremiyorum;
kulaklarım, sesini özlüyor,
ama sustuğun bir sessizlik var aramızda.

Kalbim sanki seni bekliyor,
zaman duruyor,
ve ben yalnızca bu boşluğu hissediyorum.
Ne kadar derin sevdiysem,
o kadar tuhaf bir hüzün doluyor içime.

Belki bu his, sevgimizin yankısı,
belki de sabırla büyüyen özlemin sessizliği.
Ama bil ki, her sessiz an,
sana dair düşüncelerimle dolu,
ve her nefeste seni arıyorum.

Sessizlik, bir düş gibi üzerime çökerken,
ben yine seni, varlığını, nefesini diliyorum.
Ve bu garip hüzün bile,
sana duyduğum sevginin bir parçası,
bazen fark etmesem de…