Sessizlik Şiiri - Seyrani Göl

Gece indi,
bir yük gibi omuzlara,
siyaha bulanmış zamanın
kırık aynasında sızdı sessizliğe

Her şey sustu.
Yıldızlar bile.
Ay, bir mezar taşı gibi
dikilmiş göğün ortasına.

Göl kenarında unutulmuş
bir şarkının son hecesi gibi
titriyor yapraklar,
hiç kimseye seslenmeden.

Uykusuzluk, bir kurşun gibi ağır,
geçiyor damarlardan karanlık.
Ne bir düş var, ne bir uyanış,
yalnızca sarkıyor saatler,
bir ilmeğe benzeyen zamanla.

Kapılar var bu gecede
kilidi olmayan,
rüyalar var anlatılamayan.

Ve sen,
kim olduğunu bilmeden
bir gölge gibi geçiyorsun
kendi içinden…
S.GÖL