Sessizliğin Yemini Şiiri - Serpil Koçar

SESSİZLİĞİN YEMİNİ

Gizemli bir suskunluğun dargın diliyim
Kan gülleri büyütürüm sabır saksılarında
Şimdi gelip beni alsan bir tepeye çıksak

Geçmişe sünger çeksek
Bir sigara yaksak hiç konuşmadan
Sadece sarılsak, saatlerce

Rüzgâr saçlarımızı karıştırsa
Hiçbir kelime etmeden
Birlikte nefes alsak
Ve yağmur ince ince yağsa
Petrikor kokusunu içimize çeksek

Hiçbir tabelada yazmaz
Mutluluğa kaç kilometre kaldığı,
Yine de
Bazen sabırla yola düşmek gerek

Adımlarımız sessiz çığlıklar gibi
Toprağa düşse
Ay ışığı izlesin bizden geriye kalan gölgeleri

Dün dünde kaldı hiç karıştırmayalım
Yarının hesabını tutmayalım
Gölgeler uzasa da
Biz güneşe doğru yürüyelim

Eski mektupları rüzgâra bırakıp
Şehrin ışıklarına dalalım
Bugün hayatta mıyız?
O zaman güzel yaşayalım
Kahırlaştırmadan, üzmeden

Her anı içimize çekelim
Ve her sessizlikte
Bir parça sevgi bırakalım
Yıldızlar kadar sessiz
Ve gece kadar derin

Sonra
Hiç konuşmadan
Sadece bakışlarımızla
Anlasak birbirimizi
Zamanı unutarak

Kalbimizi hiç bozmadan
Yağmurun, yıldızın ve rüzgârın ritmiyle
Birlikte var olsak hep yan yana

Yıldızlar şahit olsun sevgilim,
Susarak yan yana edeceğimiz yemine.