Sessizliğin Ötesinde Şiiri - Yorumlar

İçinde, denizlerin derinliğini aşan, okyanusların ufuksuz sessizliğine benzeyen bir his büyüyordu. Ne adı vardı ne de sınırı; yalnızca varlığıyla bütün benliğini kuşatan bir boşluktu.

Zaman, uçurumun kıyısında usulca çözülüyor; boşluğun ötesine, insan aklının erişemeyeceği bir yere doğru akıp gidiyordu.
Her geçen an, kendinden biraz daha eksiliyor; geride yalnızca hatıraların yankısını bırakıyordu.

Bir an duraksadı.
Yalnızlığının bile ulaşamadığı bir yerde, Sessizliğinin serzenişini dinledi.