Sessizliğin İçinde Sen Şiiri - Yücel Özkü

SESSİZLİĞİN İÇİNDE SEN
Akşam, yorgun bir gölge gibi iner,
Göl kıyısında ürperir durgun su.
Gökyüzü mor bir yalnızlık giyinmiş,
İçimde eski bir sızı büyür usul usul.

Rüzgâr, kırık bir udun teli gibi
Adını çalar gecenin koynunda.
Sular, unutulmuş bir masal gibi
Sessizce çöker kalbimin kıyısına.

Bir zamanlar adını andığım yerde
Şimdi pas tutmuş bir yankı var.
Hatıralar sararmış yapraklar gibi
Düşer ruhumun tenha avlusuna.

Bir resim gibi kaldın gözlerimde;
Zaman seni solduramadı.
Sanki kaderin gizli mürekkebiyle
Kalbimin duvarına yazıldın.

Her mısra, içimde açılan bir yara,
Her hece, senden düşen bir kıvılcım.
Ben seni aramıyorum artık
Şiir yazdıkça içimde bir yer
Sessizce sana dönüşüyor.

Yücel ÖZKÜ
12 Mart 2026/01:39