Sessizliğin Eşiği Şiiri - Hikmet Nazlı

Bir şey var dostlar,
Tam adını koyacakken dağılıveren
Dilimin tam ucunda bekleyiveren bir boşluk.

Sabah, içime geç kalmış gibi geliyor
Işık, yerini bulamayan bir eşya
Nereye dokunuversem biraz gölge artıyor.

Duvarlar konuşmuyor artık dostlar
Suskunluklar çoğalırken üşüyüveriyorum
Her çatlak, başka bir cümlenin kırığı.

Bir masa kuruyorum kendime
Üzerinde hiçbir şey yok
Ama eksik olan her şey yerli yerinde.

Zamanı katlayıp koyuverdim cebime
Açtıkça buruşuveriyor anılar
Hiç yaşanmamış gibi değil
Fazlaca yaşanmış gibiler.

İşte tam ortasında bu dağılmanın
Kendimi toplamaya falan çalışmıyorum
Çünkü bir araya gelmeyen parçaların toplamıdır;
İnsan dediğin.

Eksik olmayın dostlar.