Sessizce gidiyorum Şiiri - Mihrimah Sultan

Huzurum, sessiz akan ırmağım, berrak.
Bazen coşan çağlayanım hayatım.
Suyum, yaşama sebebim.
Görsem de görmeyenim.

Hüznüm: Seni uzaktan sevmek lazımmış,
Konuşmadan, görmeden, yaşamadan.
Ölü bir beden gibi, bitkisiz bir kuru toprak gibi.
Kana kana içiyorum sensizliği.

Gidiyorum sensizliği,
Seni de kalbimde taşıyarak.
Seni sensiz yaşayarak,
Sevdanı tek başıma yüreğimde taşıyorum.

Düşün şimdi beni kaybetmenin kaybını,
Hücrelerine kadar hisset.
Yokluğumu artık özgürsün, şimdi saldım seni.
Uzaklaştırdım kendimden.

Gözyaşlarım, bırakma kendini, ulaşma sakın yanaklarıma.
Kalbim, güçlü ol. Yarınlara daha gidecek yolumuz var.
Bitmeyecek sükûta vuran hasretim var.
Diyeceğim birikmiş sözlerim var.

Şimdi dinle desem, üzülesim var.
Daha nasıl anlatayım diyesim var.
Şimdi kendi harında yanan ateş,
Ateşinde dönemeyen pervanem var.

Anlıyor musun bir tanem?
Bilemiyorum... Diyemiyorum artık sana.