Sessizce Çoğalıyorum Şiiri - Mustafa Alp

adını sessizce anıyorum
kimse duymuyor
ama içimde bir şehir ayağa kalkıyor

adını andıkça eksilmiyorum
çoğalıyorum
sanki kalbim tek kişilik değilmiş de
sen gelince genişliyormuş gibi

gözde değil
öz’de tütüyorsun
dumanın yukarı değil
içime doğru yükseliyor

uar diyorum
kalem elimden düşüyor
çünkü bazı kelimeler
yazılınca küçülüyor

içim ayrı üşüyor
dışım ayrı
soğuk havadan değil bu
adının bıraktığı boşluktan

şah damarımdan da yakın dediğim
bir mesafe var aramızda
ölçülmüyor
haritalarda görünmüyor
ama geceleri büyüyor

güzergahım yaradan
her yol dönüp dolaşıp
ol diyen kudrete çıkıyor
eğer seni yazdıysa bana
mesafeler ne kadar dayanabilir ki?

belki bir gün
zaman yorulur aramızda durmaktan
ve çekilir kenara

ben o gün
adını yüksek sesle anarım
sessiz değil

çünkü şimdi
adın içimde bir sır gibi
bir nabız gibi
bir yangın gibi atıyor

ve ben
yanarken bile
çoğalıyorum.