Sessizce Ağlayan Dizeler
Bir insan kaç kez kırılır
kimse duymadan?
Gülüşlerimin arkasına sakladım
enkaz olmuş hayallerimi.
Yürüyemedim bazen hayata doğru,
hayat yürüdü üstüme…
Ayakta kalan bedenim değil,
dua eden yüreğimdi.
Acım sessizdi,
çünkü anlatacak kelimem yoktu.
Anlayan yoktu,
bakıp geçen çoktu.
Gece, en sadık tanığımdı gözyaşımın,
kimse görmedi
yastığa düşen çığlıklarımı.
Ben güçlü değilim,
sadece alıştım acıya.
Ve bazı insanlar vardır;
yenilmez sanılır
çünkü her gün
yenilip susarlar.
Kalbin sızladı mı?
Karanlıktan umuda yürüyen bir yürek — Engelsiz Yazar
Kayıt Tarihi : 28.12.2025 16:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, kimsenin alkışlamadığı bir hayatın içinden doğdu. Gülümsemenin mecburiyet olduğu, güçlü görünmenin hayatta kalma yolu sayıldığı bir yerden… Herkes yürürken, o durmayı öğrendi. Durup bakmayı… Bakıp susmayı… Bazen bir adım atmak bile savaşken, hayat onun üzerine yürüdü. Sorular sormadı, izin istemedi. Yordu. Ama yıkamadı. Bu şiirin kahramanı, acısını bağırarak anlatmadı. Çünkü bazı acılar ses çıkarmaz; geceleri yastığa düşer, gündüzleri gözlerde saklanır. İnsanlar “güçlü” sandı onu. Oysa güçlü değildi, sadece alışmıştı… Düşmeye, yenilmeye, ve her şeye rağmen susarak ayakta kalmaya. Bu dizeler, bedeni yorulmuş ama ruhu diz çökmemiş bir yüreğin hikâyesidir. Anlaşılmayı beklemez, sadece okuyan bir kalbin bir anlığına durmasını ister. Ve en sonunda tek bir soru bırakır geriye; cevabı herkesin kendi yarasında gizlidir: Kalbin sızladı mı?
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!