Sessiz Veda Şiiri - Eray Yalçın

Yollar uzun, yüküm çok ağır
Dünya dilsiz, insanlar sağır
Anlatsam derdimi kimse anlamaz
Bu yorgun kalbim artık inanmaz

Gözlerimde yaşlar, kalbimde yara
Hayat döndü sanki kapkara bir nara
Herkes bir çıkar peşinde koşuyor
Ruhum bu yükle nasıl yaşıyor?

Bıktım artık bu sahte yüzlerden
Yoruldum bitmeyen o boş sözlerden
Uzaklara gitmek tek dileğimdir
Yalnızlık benim son sığınağımdır

Bir gölge gibi geçtim aranızdan
Vazgeçtim artık tüm sevdanızdan
Kırıldı kanadım, uçamaz oldum
Kendi içimde sararıp soldum

Sessizce gidiyorum, sormayın neden
Çoktan vazgeçti bu yorgun beden
İnsanlar yordu, hayat tüketti
Bu sessiz veda bana yetti