Sessiz Vazgeçiş Şiiri - Köşektaş Türküleri

Sandığa kilitli, kaldı hevesim
Çıkmıyor göğsümden, artık nefesim
Duyulmaz oldu bak, davudi sesim
Gözümden yaşları, kimse silmedi
Sessizce vazgeçtim, kimse bilmedi.

Herkes beni mutlu, huzurlu sandı
Yalandan gülüşe, eller inandı
Yüreğim köz oldu, tutuştu yandı
Dumanım tütse de, kimse görmedi
Sessizce vazgeçtim, kimse bilmedi.

Gecenin koynuna, derdimi döktüm
Umut fidanını, kökünden söktüm
Boynumu kadere, çaresiz büktüm
Kader de yüzüme, bir gün gülmedi
Sessizce vazgeçtim, kimse bilmedi.

Dağları aşardım, yollar biterdi
Gönlümde bülbüller, her gün öterdi
Bir küçük kıvılcım, bana yeterdi
O beklenen vuslat, niye gelmedi
Sessizce vazgeçtim, kimse bilmedi.

Köşektaş içinde, sırrım saklıdır
Vazgeçen bu gönül, elbet haklıdır
Bu dünya düzeni, kırk ayaklıdır
Menzile bu canım, asla ermedi
Sessizce vazgeçtim, kimse bilmedi.