Sessiz Sokak Şiiri - Hüseyin Ülkü Korkmaz

Hep aynı seremoni,
Düşen her yaprağın rüzgârla savrulurken feryadı,
Solan Gül'lerin çaresizliği,
Yanan lâmbası bile kaderine razı,
Bir dost arıyor ışıkları ile meydan okumaya çalışıyor,
Kahreden yalnızlığı tam oniki den vurmak üzere,
Ay gökyüzünün karanlığına hapsolmuş,
Yıldızlar sönük bir iklimi sahneliyor,
Ömrümü çalan karanlık geceleri yaşadığım,
Sessiz sokağımdayım yine;
İşte her saatinde aynı perde,
İçimdeki kötülüğü bir kovabilsem diyen insanlar adımlıyor,
Bir ucu mavi denizin enginliğine açılsa da,
Bir ucu yine sessizliği sahneliyor...
Tıpkı kaybolan yıllarımın sessizliği gibi...
H.ÜLKÜ KORKMAZ