Sessiz savaşların adamı

Sessiz Savaşların Adamı

Küçük bir çocuktu hayatın en sert, Kapısına erken bırakılmış daha iki Yaşındayken eksilmişti dünyası bir Ses gitmişti bir gölge kaybolmuştu Sekiz yıl boyunca duvarları soğuk Belki bir yuvada büyürken en çok Geceler konuşurdu onunla İçinden Baba diye fısıldar ama o kelime Hep boşluğa düşerdi

Zaman geçti çocuk büyüdü ama İçindeki eksiklik de onunla büyüdü Okul yollarında kalabalıkların içinde Hep biraz yalnız yürüdü gülmeyi Öğrendi ama hiçbir zaman tam Olamadı o gülüş insanların
Görmediği bir savaş başlatmıştı İçinde kimse fark etmeden Kimseye anlatamadan

Yıllar sonra bir yuva kurdu belki Dedi ki eksikler burada tamamlanır Bir kadına kalbini verdi iki çocuğun Gözlerinde yeniden doğdu hayat Ona kolay hikayeler yazmamıştı Sevgi vardı ama geçmişin yaraları Hep aradan sızdı ve o yuva da bir Gün sessizce dağıldı

Şimdi geceleri daha uzun, Sabahları daha ağır Çocuklarının Özlemi kalbinde bir ateş gibi Yanarken o hala ayakta durmaya Çalışıyor ve her gün yeniden Başlıyor hayat ama içinde hep aynı Eksik cümle keşke

Ve insanlar onu sadece dışarıdan Görüyor güçlü sessiz dimdik bir Adam oysa kimse bilmiyor her gün Kendiyle savaş verdiğini ona Boşuna sessiz savaşların Adamı Demiyorlar çünkü o en büyük Mücadeleyi kimseye göstermeden Kazanmaya çalışanlardan biri....

Yazar Murat şair