Sessiz Öğreniş Şiiri - Mustafa Alp

bir gün anladım,
öğrenmek kitap sayfalarında başlamıyor
her zaman,
bazı gerçekler mürekkep kokmaz
insanın içine düşer ağır bir akşam gibi.

sessizce oturduğum bir vakitte
düşüncelerim kapımı çaldı,
ben yıllarca dışarıya bakarken
içimde büyüyen o yabancıyı fark ettim.

meğer hayat bağırarak anlatmazmış kendini,
en büyük dersler fısıltıyla gelirmiş.
rüzgarın camı titrettiği bir gecede,
ya da kimsenin hatırlamadığı bir sabahın
solgun ışığında.

durup kendime baktım,
bir yolcunun aynadaki yorgunluğu gibi.
kaç kez geçmişimden kaçtığımı gördüm,
kaç kez kendimi susturduğumu.

sorular büyüdü içimde.
kimdim ben, gerçekten?
başkalarının seslerinden örülmüş bir gölge mi,
yoksa susmayı bekleyen bir kalp mi?

uzun uzun düşündüm,
zamanın ağır adımlarını dinledim.
hayat önümden geçerken
ilk kez dikkatle baktım yüzüne,
kırışıklarında saklı hikayeleri okur gibi.

bir çocuğun gülüşünde öğrendim sabrı,
yaşlı bir adamın sessizliğinde kabullenişi,
gidenlerin ardından kalan boşlukta
sevmenin ne kadar derin olduğunu.

bazı günler içime yağmur yağdı,
hiç dinmeyen bir sonbahar gibi.
hatıralar ıslanmış mektuplar oldu,
okudukça dağılan kelimeler.

ama öğrendim,
acı da öğretmendi,
kayıplar da birer yol işareti.
insanın kalbi kırıldıkça
daha geniş bir gökyüzüne açılırmış.

geceyi izledim uzun süre,
karanlığın aslında korku değil
bir tür dinleniş olduğunu anladım.
yıldızlar uzak değildi.
insanın içindeydi belki de.

bazen hiçbir şey yapmadan oturdum,
sadece var olmanın ağırlığını hissettim.
zaman yavaşladı,
dünya susmuş gibi oldu,
ve ben ilk kez kendimi duydum.

gerçek öğrenmenin yolu
koşmaktan geçmiyormuş meğer,
durabilenler görürmüş ayrıntıları,
bakabilenler anlarmış hayatı.

bir yaprağın düşüşünde bile
bir ömrün hikayesi saklıymış.
toprağa varan her şey
yeniden başlamak için kaybolurmuş.

şimdi biliyorum.
insan kendine döndükçe büyür,
kalbin karanlık odaları
yavaş yavaş aydınlanır.

ve en derin bilgelik
yüksek sözlerde değil,
yalnız kalabildiğin bir akşamda,
kendi nefesini dinlerken doğar.

eğer bir gün beni sorarlarsa,
şunu söyleyin,
o, hayatı izlemeyi öğrenen biriydi.

sessizce büyüyen bir ağaç gibi
kendi içine kök saldı,
ve en sonunda anladı

gerçek öğrenmek,
kendine doğru yürümektir.