Sessiz Liman Şiiri - Muhammet Salih Zengin

Gece, denizin sırtına serilmiş siyah kadife
Yıldızlar iğne ucu kadar delik açmış gökyüzüne
Ay, kırık bir tabak gibi yüzüyor suyun üstünde
Ve rüzgar, eski bir kemanın tellerini çekiyor usulca

Martılar uyumuş, kanatları yorgun beyaz mendiller
Fenerin ışığı titriyor, sarhoş bir denizci gibi
Kıyıya vuran her dalga, unutulmuş bir ismi fısıldıyor
Tuz kokusu, geçmişin cebinden dökülen bozuk paralar

Ben de burada, limanın en ucunda
Kalbimde pas tutmuş bir çapa
Bekliyorum... belki döner diye
Belki de sadece gitmek için cesaret bulur diye

Gecenin koynunda kaybolan gemiler gibi
Sözlerim de boğuluyor bu sessizlikte
Ama biliyorum: Her sabah yeni bir pusula doğar
Ve her dalga, başka bir umudu getirir kıyıya