Sessiz Kalır Şiiri - Samet Sultani Yıldırım

SESSİZ KALIR

​Gönül bağdaş kurmuş sabır taşına,
Uykular dargındır gözün yaşına.
Bin bir türlü efkâr çöker başına,
Hasret feryat eder, dil sessiz kalır.

​Dünya bir handır ki, gelenler geçer;
Kimi zehir yudumlar, kimi bal içer.
Zaman bir ekindir, ekenler biçer,
Menzile varmadan yol sessiz kalır.

​Hakka yalvarmayan dili neyleyim?
Beri gel, sana bir türkü söyleyim.
Ben doğal yaşarım işte böyleyim,
Mahsulü olmayan kul sessiz kalır.

​Gönül bağındaki gülü deremez,
Hakikat yoluna akıl eremez.
Meyvesi olmayan gölge veremez,
Baharı görmeyen dal sessiz kalır.

​Eğilip bükülen demir değil mi?
Paranın kuralı emir değil mi?
Başında buyruğun amir değil mi?
Bakarsın kur ile pul sessiz kalır.

​Bülbül feryat eder, susar dili lal,
Gülün uzattığı o dikenli dal.
İnsanın elinde halidir bu hal,
Bülbül gözyaşında, gül sessiz kalır.

​Sultani der; özü sözü bir gerek,
Sevda yükünü de taşır bu yürek.
Dünya bir deryadır, sabır bir kürek,
Durgun sular gibi göl sessiz kalır.

​Samet Yıldırım (Sultani)
28.04.2026