05.12.1979 / İstanbul
Acısı tarifsiz bir hüzün kapladı yüreğimi.
Sesim çıkmasa da içimde fırtınalar kopuyor sanki.
Varlığında yokluğu yaşamak içimi acıtıyor;
sana dokunamamak ne büyük bir acı…
Bazen en ağır yalnızlık, kalabalığın içinde yaşanan olur.
Gözlerimin önündesin ama mesafeler kadar uzaksın.
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta