Yapayalnız yürüyorum bu şehrin boş sokaklarında..
Yapayalnız bir ben ve loş ışıklı sokak lambaları…
Gri tondaki yağmur bulutlarının altındayım…
Ne garip hava ve toprak, yaşam ve ölüm arasındayım…
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bazen susmakta haykırmaktır,Orhancığım.Beklerler ki;bu adam ne zaman konuşacak,diye... Ve sen sessiz kaldıkça onların içi içini kemirir.Belki de zaman susma zamanıdır. Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta