Sessiz gidişin Şiiri - İbrahim Kaval

Sessiz Gidişin

Sessizce çekip gittin hayatımdan,
Ardında bir veda, bir "hoşça kal" bile bırakmadan.
Şimdi ayak izlerimizin olduğu o yorgun sokaklarda,
Gözlerim bir gölgeyi, en çok da seni arıyor sevgilim.
Neden bu ıssızlık? Neden bu yarım kalmışlık?
Oysa ne güzel hayaller ekmiştik çorak vaktimize,
İçinde sadece aşkın ve masumiyetin olduğu...
Seni bir çocuk hevesiyle, çıkarsız ve tertemiz sevmiştim.
Şimdi hatıraların ortasında bir başıma,
Soruyorum sana;
Söyle, kalbin hiç mi dokunmadı kalbime?
Hatırlıyor musun o yağmurlu günü?
Hani iliklerimize kadar ıslanmıştık da,
Sesimiz yağmurun sesini bastırmıştı "seviyorum" derken.
Ben sana gökyüzündeki yıldızlar kadar Sırılsıklam aşıktım oysa...
Gidişinle yerle bir oldu her şey,
Yıkıldı hayaller, yok oldu umutlar.
Şimdi nefes almak, göğüs kafesimde ağır bir yük.
Sensiz geçen her saniye, eksilen her gün...
İnan ki bu kimsesizlik, bu sensizlik Çok zoruma gidiyor sevgilim...

21.09.24