Kalem sustu, gönül yandı, sözüm kaldı derinde.
Hayâl oldu hayâtım, gece çöktü yerimde.
Akar sel gibi dertler, duramaz gönülünde.
Ne çareyle susarsın, bu heves var özünde.
Gönül kaldı firâkda, sözüm sustu dilimde.
Ne bir veda işittim ne bir bakış gözümde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta