Sessiz Çığlıklar Şiiri - Seyrani Göl

Kelimeler boğazımda kördüğüm,
söylenmemiş her cümle
bir ağırlık gibi asılı kalıyor.

Umutlarım solgun,
adını yitirmiş duyguların
belirsizliğe sürülen izleri var bende.

Sessizliğin derin bir kuyusu var içimde,
seslenseler yankı dönmez benden.
Ne ben kendime ulaşırım,
ne içimdeki kırıklar
birbirini tanır.

Bir fırtına kopuyor içimde,
yerle gök yer değiştiriyor;
ama dışarısı suskun.
Ne rüzgâr var,
ne kapı çarpıntısı,
sadece göğsümde biriken
ağır, yorgun bir nefes.

Gözlerim ağlamaya direniyor,
çünkü alıştı suskunluğa.
Yaralarım görünmez,
maskelerin ardında saklı;
her çığlık yutulmuş bir haykırışa dönüşüyor,
kalbimin en kuytu yerinde.

Geceye düşüyor unutulmuş cümleler,
yarım kalmış hayallerin
solgun yansıması gibi.
Her biri bir ihtimaldi, olamadı.

Her biri bir yoldu,
ben dönmeyi seçtim.
Şimdi içimde büyüyen boşlukla
yan yana yürüyorum.

Sözcüklere hasretim,
çünkü anlatmak iyileştirirdi.
Ama ben sustukça
yalnızlık öğreniyor adımı;
ve ben sessiz çığlıklarımın kıyısında
kendimi bekliyorum.
S.GÖL