Sessiz bir umutsuzluk Şiiri - Sevim Şahin

Sessiz bir umutsuzluk
dizelerimin dağlarını süsler.
Zirvelere yağan siyah gibi
mutluluğu cüceleştirir.

Kıvrıla kıvrıla çıkan yollarda
bir yukarı bakarım,
bir ardındaki vadiye…
Orada yatan benim.
Hayatın akışı boyunca
kelimelerin kışına yenilmiş.

Ve rüzgâr eser sessizce
bu kararmış zirvelerde.
Ne bir ses kalır geriye
ne de iz…
sadece içimde donmuş bir ben.

Sessizliğin içindeyim,
dağların gölgesinde,
her adım bir ağırlık,
her nefes bir hatıra.

Bazen düşerim,
bazen yalnız kalırım,
ama bil ki her karanlıkta
benim bir izim var hâlâ.

Ve zaman ağır ağır iner
bu suskun dağların üzerine.
Kar gibi örtülür hatıralar,
kimse bilmez
orada bir zamanlar benim yattığımı.

Ve eğer bir gün güneş doğarsa
bu kararmış zirvelere,
bil ki o ışığın altında
yeniden ayağa kalkan
benim.

Sevim Şahin 2026