Sessiz başlangıç Şiiri - Tide Hewrist

Gece, şehrin üzerine ağır bir kadife gibi inerken sokak lambaları yıldızlara özeniyordu.
Rüzgâr, duvar diplerinde unutulmuş hatıraları usulca ayağa kaldırıyor, her birine yeniden nefes veriyordu.
Bir adam, cebinde kırık bir pusula ve kalbinde yönünü şaşırmış bir umut taşıyordu.
Adımlarını taş kaldırımlara bırakırken geçmişi arkasından ince bir gölge gibi sürükleniyordu.
Gökyüzü, suskun bir deniz gibi dalgasızdı ama içinde fırtınalar saklıydı.
Bir pencereden sızan sarı ışık, ona hâlâ bir yerlerde sıcaklığın mümkün olduğunu fısıldadı.
Kalbi, eski bir saatin tik takları gibi yorulmadan aynı ismi tekrar ediyordu.
Bir kuş kanadını çırptı ve gecenin siyahını ince bir umut çizgisiyle yardı.
Adam durdu, pusulasını avucunda ezdi ve yönünü göğe çevirdi.
Çünkü bazen kaybolmak, insanın kendi içindeki yolu bulmasının en sessiz başlangıcıdır.