Sesinde saklı Şiiri - Ahmet Gürkan

Bu akşam,
Yine eski bir sandığı açtım;
Çatlak bir fotoğraf düştü yere.
Toz kalktı...
Sanki yıllar havalandı odanın içinde.
Parmak uçlarımda,
Kurumuş bir mürekkep izi gibi,
Sen kaldın.
Adın...
Dilimin en arkası,
Yanıyor hâlâ.
​Gölgedeki şarkılar,
Sessizce çağırıyor beni.
Duymadığın cümleler,
İçimde dönüp duruyor.
Seni,
Söylemedim;
Söyleyemedim.
Her hece,
Boğazımda ince bir tel gibi gerili.
​Hatırlıyor musun?
O dar sokağı,
Pencereye yaslanmış çiçekli perdemi,
Dizlerimde titreyen kahve fincanını,
Yutkunurken sakladığım o son "Gitme!"yi...
​Şimdi aynı sokak,
Başka ayak izleri taşıyor;
Aynı pencere,
Başka yüzlere bakıyor.
Ben ise,
Aynı hatayı her gece tekrar ediyorum:
Seni affediyorum,
Kendimi affedemiyorum.
​Bak;
İsmin dudaklarımdan dökülmüyor artık,
Ama suskunluğum,
Hâlâ "sen" diye atıyor içeride.
Zaman geçti,
Yara kabuk bağladı sandım;
Meğer,
Sadece yerini değiştirmiş acı:
Artık kalbimde değil,
Sesimde saklı.

Ahmet Gürkan