Ömründe bir kere olsun bir düşe uyanmalı insan,
bir gülüşe adamalı tüm hayatı.
Bir mucizeye tanık olmalı en azından.
En gerçek düşün,
en içten gülüşün,
en büyük mucizenin sevgi olduğunu anlamadan gözlerini kapamamalı hayata...
Güneşe daha yakın olduğumdan mı,
yoksa bulutların üzerinde olduğumdan mı bilmiyorum,
gözlerimde mavi bir yıldızın pırıltısı,
yüzümde bir tebessümle selamladım gökyüzünü ve denizleri...
Ne tuhaf,
gökyüzü bir deniz gibi
Sizler, zor günlerimde yanımda olan,
nazımı, hatta kahrımı çekenler.
Sizler, paylaştıkça dertlerimin azaldığı,
mutluluklarımın arttığı...
Sizler, hayallerimi anlattığım,
yanında yanlış anlarlar mı diye korkmadan konuştuklarım.
Açtı gözünü toprak ana, bir baktı,
denizleri gördü önce,
karanlıklar içinde, öksüz kalmıştı balıklar.
Çırpınışlarını gördü kuşların,
bir zamanlar neşeyle uçuştukları maviliklerin,
yerini bıraktığı kabuslar içinde can çekiştiklerini gördü,
Ağlama, hadi sil gözyaşlarını,
anlat bana yüreğindeki dünyaları,
hayatı soruyorsun demek,
unutma, sadece nefes almak değil yaşamak !
Sana düşünme diyecekler,
sonuçlara varamazsın, anlayamazsın diye,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!