Yazdığım her satıra gönlümü sığdırdım,
Bozulmuş kalem gibi mürekkep damlar gözlerimden,
Islanan her sayfa hayatım gibi paramparça gitgide.
Bir rüzgar beklerim kurumak için,
Daha beter savurur beni karanlık göklere.
Kimileri karanlıktan çık der,
Ki sanki kimileri güneşin yareni..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta