Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Şerefsizden şerefsizdir insanlar.....deyince hepsini katmış oldunuz...
O mısrada "insanlar" yakıştı mı? Meselâ bende mi öyleyim? Sende mi öylesin?
Nice şerefli insanlar yaşadı ve yaşıyor bu âlemde. yazarken biraz düşünmek gerek .
Yoksa diğer mısralara söyleyecek bir sözüm yok. saygılar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta